Zie: http://likud.nl/2012/03/nieuw-schandaal-bij-de-vn-terrorist-te-gast-bij-de-mensenrechtenraad/

De Vrije Universiteit wilde in eerste instantie deze Jodenhatende man zijn woord laten doen, ‘in het kader van de vrijheid van meningsuiting’.

Maar toen een hoogleraar die moslim diezelfde Jodenhaat in een academische rede bespreekbaar wou maken, werd dat verboden:
http://likud.nl/2006/06/de-mythe-van-het-joodse-kannibalisme/

Ze weten maar al te goed dat ze in Israel meer rechten hebben dan in de eigen Palestijnse dictatuur.

Ten aanzien van ‘de zakelijke markt’ wijs ik graag naar de aanzienlijke potentiële kostenbesparingen voor het bedrijfsleven in geval van octrooiconflicten, als partijen kiezen voor een alternatieve vorm van oplossing van hun conflicten. Voor de Europese Unie verwacht ik dat honderden miljoenen euro’s kunnen worden bespaard door het bedrijfsleven als een ‘alternative IP dispute resolution approach’ wordt toegepast i.p.v. een (onmiddellijke) gang naar de rechter.

In Nederland alleen al beliepen de proceskostenveroordelingen in 20 octrooi-inbreukzaken over 2010 al meer dan 3 miljoen euro. Dit zijn de kosten die de in het ongelijk gestelde partijen (ondernemers) hebben moeten betalen. De kosten betreffen de honoraria van de advocaten en octrooigemachtigden van de bij het geding betrokken partijen. De nu nog relatief geringe griffiekosten heb ik hier buiten beschouwing gelaten. Kijken we naar dergelijke kosten in de gehele Europese Unie gemaakt door het bedrijfsleven, dan verwacht ik dat de kosten jaarlijks de honderd miljoen euro te boven gaan. Reden is dat vanwege het ontbreken van een centrale Europese octrooi-rechtbank, in iedere lidstaat afzonderlijke (parallelle) procedures voor de nationale rechter dienen te worden aangespannen. Dus in het geval een bedrijf in vijf lidstaten een procedure m.b.t. een overeenkomstig Europees octrooi heeft aangespannen of er als gedagvaarde partij bij betrokken is, zal ruwweg 5 keer de proceskosten betaald moeten worden van het proces in Nederland onder het in Nederland geldende Europese octrooi. In de Europese Unie is dus sprake van een gefragmenteerde jurisdictie, hetgeen vooral voor het midden- en kleinbedrijf tot een te grote kostenpost leidt. Omdat het bedrijfsleven deze kosten moet maken, wil ze (als octrooihouder) haar monopoliepositie kunnen handhaven, dan zal zij zoeken naar mogelijkheden om die kosten terug te verdienen in de prijs van de verhandelde producten. Het nadeel is dat de concurrentiepositie van Europese bedrijven vanwege deze hogere prijsstelling negatief wordt beïnvloed t.o.v. van die van bijvoorbeeld de VS en China, waar geen sprake is van een gefragmenteerde octrooijurisdicitie.

N.B. Omdat octrooigemachtigden voor de rechter geen volledig pleitrecht hebben is het nodig, dat een advocaat IE wordt ingeschakeld. Dit betekent dat de kosten voor de ondernemer veelal meer dan verdubbeld worden. Daarom acht ik het van algemeen belang, dat wij in Nederland wettelijk laten vastleggen, dat alvorens een gang naar de rechter wordt ondernomen, partijen eerst aantoonbaar (d.w.z. achteraf aantoonbaar middels schriftelijk bewijs) proberen tot een schikking te komen. Mochten schikkingsonderhandelingen niet tot een oplossing van het octrooiconflict leiden dan staat voor partijen altijd nog de weg naar de rechter open. Octrooigemachtigden en advocaten IE, die ervaring hebben in het adviseren van hun cliënten in het gebruik van alternatieve octrooidispuut-oplossingen zijn ingeval van mogelijke octrooi-inbreukprocedures de aangewezen raadslieden.

Den Haag, 7 december 2011

Jowi Burger
Octrooigemachtigde

Immers, in de Oslo akkoorden – die door de internationale gemeenschap zijn gegarandeerd – hebben de Palestijnen zich verplicht om geen eenzijdige stappen te nemen, maar te onderhandelen over een definitief vredesverdrag.
Maar dat weigeren ze al jaren.

En met deze eenzijdige stappen bij de VN geven ze helemaal aan internationale verdragen aan hun laars te lappen en de tweestatenoplossing te weigeren.

Dat kan niet geaccepteerd worden.

Hoewel de occupy-beweging niet gefocust is op actie maar op debat, vrees ik dat de debatten zullen verzanden in een veelheid van economische opvattingen van linkse en rechtse signatuur, waardoor over het hoofd wordt gezien dat de economische crisis in wezen een schijn crisis is. Het fundamentele probleem van (voort-)bestaan, waar de crisis om draait, is namelijk niet financieel maar existentieel van aard.
Om de economische crisis het hoofd te bieden zullen we ons dan ook ‘met elkaar’ moeten focussen op de creatie van een beleid dat niet op een financiële maar op een existentiële grondslag stoelt. Met andere woorden, een beleid dat niet draait om financieel gewin, noch om eigen, partijpolitiek of nationaal belang, maar om ons aller (voort-)bestaan, ofwel het algemeen of mondiaal belang.
Als basis voor zo’n puur democratisch wereldbeleid leent zich de gaia-hypothese. De gedachte van onze aarde als een levend organisme, waar de mens niet boven staat – als ware hij de schepper ervan – maar een onlosmakelijk deeltje van is. Een deeltje dat er zich bovendien van bewust is dat het (voort-)bestaan van dat levende organisme de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid van ons allemaal, als mensheid, is. Zoals de praktijk zo langzamerhand bewezen heeft, zal die gemeenschappelijke verantwoordelijkheid nooit tot een dito beleid (een gezamenlijke aanpak) leiden via het gangbare monetaire en parlementaire gedachtegoed. Gekunstelde gedachten, met behulp waarvan wij enkel in staat zijn tot de creatie van een ‘verdeel en heers politiek’, die haaks staat op de politiek waar de gaia-hypothese naar verwijst.
Deze verwijst namelijk naar een alomvattende politiek, als logisch gevolg van haar alomvattende aard. Voor de realisering van dat alomvattende beleid is de tijd rijp. Niet alleen omdat onze tijd wordt gekenmerkt wordt door globalisering, ofwel het toegroeien naar mondiale eenheid, maar ook omdat het beleidsorgaan dat nodig is voor het waarmaken van die eenwording bestaat, te weten: “De Verenigde Naties”. Slechts zal onze volkerenorganisatie daarvoor omgebouwd moeten worden van een organisatie van regeringen, die primair staan voor hun eigen of nationaal belang, tot een mondiaal beleidsorgaan met bovennationale bevoegdheden, dat het algemeen of mondiaal belang op juiste wijze weet te behartigen.
Wat de reorganisatie betreft moet gedacht worden aan de opheffing van de dictatoriale (vetorecht) Veiligheidsraad, met de gelijktijdige overheveling van zijn primaire taak (de handhaving van de internationale vrede en veiligheid) naar de Algemene Vergadering. Daardoor kan dit orgaan zich ontwikkelen van een ongeloofwaardig mondiaal praatcollege tot een geloofwaardig mondiaal daadcollege met bovennationale bevoegdheden. Een gezaghebbend wereldforum dat bij machte is om op basis van de alom onderschreven mensenrechten en onze ongeëvenaarde ‘know how’ op elk terrein een wereldbeleid van de grond te tillen waarmee de wereldproblemen en het daaruit voortvloeiende onrecht adequaat bestreden kunnen worden.
Voor de verwerkelijking van dit wenkend perspectief leent zich artikel 109 van het VN-Handvest, dat spreekt van een algemene conferentie van lidstaten met als doel de herziening van het Handvest. Officieel had deze conferentie al in 1955(!) moeten plaatsvinden, maar door krachtig verzet van de toenmalige Sovjet-Unie heeft de Algemene Vergadering destijds besloten dat een algemene conferentie ter herziening van het Handvest gehouden zou worden ‘op een daartoe geschikt tijdstip’.
Gezien de huidige politieke en financieel-economisch (wereld-)crisis lijkt mij dat tijdstip aangebroken. Hoog tijd dus om in de Algemene Vergadering van de VN te gaan lobbyen voor het agenderen van die uitgestelde VN-conferentie. Van Rutte-I is wat dat betreft niets te verwachten, gezien de prioriteiten in het regeerakkoord. Van visie kan ons kabinet dan ook niet beticht worden. Maar wat wil je ook met zo’n gedoogpartner.

Maar daar zorgt het machtsblok van 57 islamitische landen in de VN wel voor.

Over vrede weigeren ze echter al drie jaar te onderhandelen en ze nemen nu toch een eenzijdige stap.
Daarmee blazen ze dus de eerdere – nota bene internationaal gegarandeerde – vredesakkoorden op.
De Palestijnse president Abbas en toponderhandelaar Shaath hebben recent toegegeven daarom nooit serieus onderhandeld te hebben, omdat ze een Joodse staat niet willen accepteren.

Zie: http://www.likud.nl/persnl149.html en
http://www.youtube.com/watch?v=CdqoMKZaTxU

Dat is de oorzaak van het conflict, nu al 80 jaar.

“Het fundamentele principe van de vrijheid van navigatie in volle zee wordt slechts aan bepaalde beperkte uitzonderingen onderworpen in het kader van de internationale wet.
Israël wordt geconfronteerd met een werkelijke bedreiging voor haar veiligheid door militante groepen in Gaza.
De zeeblokkade werd opgelegd als wettige veiligheidsmaatregel om te verhinderen dat wapens overzee de Gazastrook binnen geraken en wordt toegepast conform de vereisten van de internationale wet.“

Erdogan is wel een hele slechte verliezer, en nog gevaarlijk ook.

Daarin hebben de Palestijnen zich verplicht om geen eenzijdige stappen te ondernemen en om met Israel een definitief vredesverdrag te sluiten. Die verplichting ontduiken ze, sterker nog, ze weigeren al 2,5 jaar met allerlei drogredenen om zelfs maar naar de onderhandelingstafel te komen.

Dus een zichzelf serieus nemend land – met respect voor het internationale recht – kan hier niet in mee gaan.

Bovendien sterkt het de Palestijnen slechts in hun waanidee dat ze niet naar vrede hoeven te streven.

Het was trouwens logischer geweest – en had van meer lef getuigd – als de demonstrantien naar Damascas waren gevlogen.
Om daar te demonstreren tegen het feit dat de Syrische dictatuur momenteel dagelijks tientallen mensen afknalt in de straten.